Prezes UOKiK związany swoim postanowieniem

W dniu 14 września 2016 r. Sąd Apelacyjny wydał wyrok w głośnej sprawie dotyczącej rzekomej zmowy operatorów na rynku usług telewizyjnych polegającej na ustaleniu minimalnej ceny sprzedaży odbiorcom dostępu do transmisji audiowizualnych „na żywo” meczów pierwszej reprezentacji Polski mężczyzn w piłce nożnej z reprezentacją Czarnogóry i Mołdawii, rozgrywanych w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2014 r. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny oddalił w całości apelację Prezesa UOKiK od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt XVII AmA 153/13.

Sprawa dotyczyła transmisji w systemie „Pay-Per-Viev” dwóch meczy reprezentacji Polski mężczyzn w piłce nożnej z reprezentacją Czarnogóry i Mołdawii, w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2014 r. i w ówczesnym czasie (wrzesień 2012 r.) była jedną z pierwszych tego typu transmisji na rynku polskim. Rozpoznając sprawę, Sąd Apelacyjny w Warszawie podzielił stanowisko Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i uznał, że wydana przez Prezesa UOKiK decyzja (sygn. DOK-2/2013) nie może się ostać i podlega uchyleniu, jako że Prezes UOKiK, już po wszczęciu postępowania antymonopolowego, w jego toku, dokonał zmiany postanowienia o wszczęciu tego postępowania (zmiana ta polegała na zmianie opisu rynku, na którym rzekomo doszło do zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję). Sąd Apelacyjny uznał, że brak jest podstawy prawnej zezwalającej Prezesowi UOKiK na zmianę tego postanowienia, a uprawnienia tego nie można w żaden sposób domniemywać. W konsekwencji:  „jeżeli postanowienie o wszczęciu postępowania antymonopolowego zostanie doręczone stronom, od momentu doręczenia Prezes UOKiK jest taką decyzją związany”. Na gruncie niniejszej sprawy wyłączną podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego było więc pierwotnie wydane postanowienie o wszczęciu postępowania monopolowego, a zaskarżona decyzja, jako wykraczająca poza zakres przedmiotowy wszczętego postępowania, podlegała uchyleniu jako wydana bez podstawy prawnej (która to wada nie mogła też zostać „konwalidowana” na etapie postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów).

Wydany wyrok oznacza, że żaden z przedsiębiorców, którego dotyczyła decyzja Prezesa UOKiK nie ma obowiązku płacić kary nałożonej na niego mocą decyzji Prezesa UOKiK. Od wyroku Sądu Apelacyjnego Prezesowi UOKiK przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego.

W przedmiotowej sprawie jednego z odwołujących się reprezentował radca prawny Andrzej Springer, przy wsparciu merytorycznym dr Dariusza Buciora oraz mec. Anny Pietrzak.